Kossen går det ann å skrike så høgt at ingen høyrer deg?
Korleis kan du hoppe so langt at ingen rekker ut handa for å hjelpe deg tilbake. Kor langt ned må eg for at nokon skal gidde å skyve dei skitne auga deira på meg. Kor djupt må eg gå. Eg er pompøs, arrogant. Skitten og rastlaus.
Ein har ikkje rett på sanning eller innhald – ”du treng det ikkje”
Det er ingen mystikk i mitt budskap, berre logikk. Lev livet, men ikkje bak et jævla teppe. Dra av deg den jævlige maska, for eg ser berre sminka di, fasadane dine, pisspratet ditt. Eg ser deg bak eit skall av mangel på kunnskap og dumheit. Eg lev, du snur deg vekk. Du dør uansett om du har levd eller ikkje. Livet tar tid, men å leve tar berre vilje. Eg skal dø på grunn av døden, ikkje av livet sjølv.